زندگی با تمام فراز و نشیب های خود به پیش می تازد و عمر ما طی می شود ...
نمیدانم ...
جايي را ميخواهم كه آسمان هميشه آبي،
دلها همه سبز،
عشق بودن همه سرخ،
آرزوهاي ما همه رنگ طلا
...
پ.ن:
از دوستان گلم كه تو اين مدت به سراغ من اومدند و منو تنها نذاشتند ممنونم...
به دلايلي زياد وقت ندارم و خيلي گرفتارم.
اميدوارم كه به زودي و تو يه فرصت مناسب بتونم محبتهاي شما عزيزان را جبران كنم.
كاش مي شد سرزمين عشق را در ميان گام ها تقسيم كرد ...
كاش مي شد با نگاه شاپرك عشق را بر آسمان تفهيم كرد ...
كاش مي شد با دو چشم عاطفه قلب سرد آسمان را ناز كرد ...
كاش مي شد با پري از برگ ياس تا طلوع سرخ گل پرواز كرد ...
كاش مي شد با نسيم شامگاه، برگ زرد ياس ها را رنگ كرد ...
كاش مي شد با خزان قلب ها مثل دشمن عاشقانه جنگ كرد ...
كاش مي شد در سكوت دشت شب ناله ي غمگين باران را شنيد ...
بعد، دست قطره هايش را گرفت تا بهار آرزوها پر كشيد ...
كاش مي شد مثل يك حس لطيف لابه لاي آسمان پرنور شد ...
كاش مي شد چادر شب را كشيد از نقاب شوم ظلمت دور شد ...
كاش مي شد از ميان ژاله ها جرعه اي از مهرباني را چشيد ...
در جواب خوبها جان هديه داد سختي و نامهرباني را شنيد ...
روزي مردي به سفر ميرود و به محض ورود به اتاق هتل ، متوجه ميشود که هتل به کامپيوتر مجهز است . تصميم ميگيرد به همسرش ايميل بزند. نامه را مينويسد اما در تايپ آدرس دچار اشتباه مي شود و بدون اينکه متوجه شود نامه را ميفرستد. در اين ضمن در گوشه اي ديگر از اين کره خاکي، زني که تازه از مراسم خاک سپاري همسرش به خانه باز گشته بود با اين فکر که شايد تسليتي از دوستان يا آشنايان داشته باشه به سراغ کامپيوتر مي رود تا ايميل هاي خود را چک کند . اما پس از خواندن اولين نامه غش ميکند و بر زمين مي افتد . پسر او با هول و هراس به سمت اتاق مادرش ميرود و مادرش را بر نقش زمين ميبيند و در همان حال چشمش به صفحه مانيتور مي افتد:
گيرنده : همسر عزيزم
موضوع : من رسيدم
ميدونم که از گرفتن اين نامه حسابي غافلگير شدی، راستش آنها اينجا کامپيوتر دارند و هر کس به اينجا مياد ميتونه براي عزيزانش نامه بفرسته. من همين الان رسيدم و همه چيز را چک کردم. همه چيز براي ورود تو رو به راهه، فردا ميبينمت. اميدوارم سفر تو هم مثل سفر من بي خطر باشه. واي چه قدر اينجا گرمه!!!
فردا اگر ز راه نمي آمد
من تا ابد در كنار تو مي ماندم
من تا ابد ترانه عشقم را
در آفتاب عشق تو مي خواندم
در پشت شيشه هاي اتاق تو
آن شب، نگاه سرد سياهي داشت
دالان ديدگان تو در ظلمت
گويي به عمق روح تو راهي داشت
لغزيده بود در مه آيينه
تصوير ما شكسته و بي آهنگ
موي تو رنگ ساقه گندم بود
موهاي من، خميده و قيري رنگ
رازي درون سينه من مي سوخت
ميخواستم كه با تو سخن گويم
اما صدايم از گره كوته بود
در سايه بوته هيچ نمي رويد
زان جا نگاه خسته من پر زد
آشفته گرد پيكر من چرخيد
در چارچوب قاب طلايي رنگ
چشم مسيح بر غم من خنديد
ديدم اتاق در هم مغشوش است است
در پاي من، سنجاق هاي گيسوي تو افتاده
آن عروسك يادگاري من آنجا
بر روي تخت تو افتاده
از خانه بلوري ماهي ها
ديگر صداي آب نمي آمد
فكر چه بود گربه بازيگوش من
كو را به ديده خواب نمي آمد
بار ديگر نگاه پريشانم
برگشت لال و خسته به سوي تو
مي خواستم كه با تو سخن گويم
اما خموش ماندم به روي تو
آن گاه ستارگان سپيد اشك
سوسو زدند در شب مژگانم
ديدم كه دست هاي تو چون ابري
آمد به سوي صورت حيرانم
ديدم كه بال گرم نفس هايت
ساييده شد به گردن سرد من
گويي نسيم گم شده اي پيچيد
در بوته هاي وحشي درد من
دستي درون سينه من مي ريخت
سرب سكوت و دانه خاموشي
من خسته زين كشاكش دردآلود
رفتم به سوي شهر فراموشي
بردم ز ياد اندوه فردا را
آن لحظه طلايي عطرآلود
آن شب من از لبان تو نوشيدم
آوازاهاي شاد طبيعت را
از کوچه زیبای تو امروز گذشتم
دیدم که همان عاشق و معشوقه پرستم
یک لحظه به یاد تو از آن کوچه گذشتم
دیدم که ز سر تا به قدم شوق و امیدم
هر چند گل از خرمن عشق تو نچیدم
ای راحت و آرام دل من خانه ات آباد
با یاد رخت این دل افسرده شود شاد
هرگز نشود مهر تو ای شوخ فراموش
کی آتش عشق تو شود یکسره خاموش
هر جا که نشستم سخن از عشق تو گفتم
با اشک جگرسوز دل سخت تو سفتم
خاک ره این کوچه به خار مژه رفتم
دل می تپد از شوق که امروز کجایی
شاید که دگر باره از این کوچه بیایی
در عاشقی گریز نباشد ز سوز و ساز
استاده ام چون شمع مترسان ز آتشم
آرزویم همه این است:
نتراود اشک از چشم تو مگر از شوق زیاد
نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز
و به اندازه ی هر روز تو عاشق باشی
عاشق آنکه تو را می خواهد و به لبخند تو از خویش رها میگردد
و
تو را دوست بدارد به همان اندازه که دلت می خواهد ...
مانده تا برف زمین آب شود
زیر برف است تمنای شنا کردن کاغذ در باد
.......
وقتی کبوتری شروع به معاشرت با کلاغها می کند پرهایش سفید می ماند،
ولی قلبش سیاه میشود.
دوست داشتن کسی که لایق دوست داشتن نیست اسراف محبت است.
دل های بزرگ و احساس های بلند، عشق های زیبا و پرشکوه می آفرینند.
اما چه رنجی است لذت ها را تنها بردن و
چه زشت است زیبایی ها را تنها دیدن و
چه بدبختی آزاردهنده ای است تنها خوشبخت بودن!
در بهشت تنها بودن سخت تر از کویر است.
اکنون تو با مرگ رفته ای و من اینجا تنها به این امید دم میزنم که
با هر نفس گامی به تو نزدیک تر میشوم . این زندگی من است.
وقتی خواستم زندگی کنم، راهم را بستند.
وقتی خواستم ستایش کنم، گفتند خرافات است.
وقتی خواستم عاشق شوم گفتند دروغ است.
وقتی خواستم گریستن، گفتند دروغ است.
وقتی خواستم بخندم، گفتند دیوانه است.
دنیا را نگه دارید، میخواهم پیاده شوم.
اگر قادر نیستی خود را بالا ببری
همانند سیب باش تا با افتادنت اندیشهای را بالا ببری.
به سه چیز تکیه نکن ، غرور، دروغ و عشق.
آدم با غرور می تازد، با دروغ می بازد و با عشق می میرد.
درخت غچه برآورد و بلبلان مستند
جهان جوان شد و یاران به عیش بنشستند
حریف مجلس ما خود همیشه دل می برد
علی الخصوص كه پیرایه ای بر او بستند
بساط سبزه لگدكوب شد به پای نشاط
ز بس كه عامی و عارف به رقص برجستند
یكی درخت گل اندر سرای خانه ماست
كه سروهای چمن پیش قامتش پستند
به سرو گفت كسی، میوه ای نمی آری
جواب داد كه آزادگان، تهی دستند...